25 Haziran 2016 Cumartesi

Havada yapış yapış bir nem vardı... İnsanların hepsi sanki milyonlarca lira borcu varmış gibi mutsuzluk içindeydi. Otobüsler binlerce umutsuzu bir duraktan diğerine taşıyordu. Kimse gülümsemiyor, çünkü memleket gülümsemiyordu.

Bugüne kadar hep bir yerlere savrulmuştu. Kendini hiç bir zaman anlatamaz, bundan dolayı hep mutsuzluk hissederdi. Çok sevdiği bir dizi karakterinin dediği gibi "aşka ve edebiyata abartmak yakışır" cümlesi hayat sloganıydı. Şiirlerini, bebeklerini, mektuplarını ve hayal kırıklarını bir gün doldurdu kolilere... Vedalaşmaya gitmedi. Kadıköy'deydi. 25 yaşında, otobüsün umutsuzlarının başında o geliyordu.

21.06.2016 / Antalya
Nazmiye.




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Hayatını insanların üzerilerinde en çok vakit geçirdikleri ama sorsan en mutsuz oldukları ofis masalarına benzetiyordu. Çekmeceler, çekm...